۷ مرداد ۱۳۹۸،‏ ۱۲:۲۰
کد خبرنگار: 1419
کد خبر: 83416003
۰ نفر
هم‌گرایی رسانه‌ها و پادکست

پادکست و دیگر نمودهای رسانه‌های نوین محصول پدیده «هم‌گرایی رسانه‌ای» هستند. تا پیش از انقلاب اطلاعات و ظهور فنّاوری‌های نوین ارتباطات راه دور، تلویزیون، رادیو و کامپیوتر فنّاوری‌هایی جدا از هم بودند، صنایع مختلفی آن‌ها را تولید می‌کردند و در واحدهای دانشگاهی متفاوتی مورد بررسی قرار می‌گرفتند، اما هم‌گرایی رسانه‌ای به‌عنوان یک جریان بین‌رشته‌ای میان این‌ها و تمامی رسانه‌های ارتباطاتی ظهور پیدا کرد.

هم‌گرایی به معنی دست‌یابی به رسانه‌های مختلف به کمک ابزاری واحد است و رسانه‌ای با ظهور زیرساخت اینترنت و پس از آن ظهور تلفن همراه و اینترنت مبتنی بر آن شکل گسترده‌تری به خود گرفته است.
امروز اینترنت به‌عنوان زیرساخت مشترک تمام این رسانه‌ها عمل می‌کند و پخش سراسری تلویزیونی و امواج کوتاه رادیویی به سهولت بر بال‌های اینترنت سوار می‌شوند و به سراسر دنیا ارسال می‌شوند. بر این اساس، پادکست رادیویی است که بر بستر هم‌گرایی رسانه‌ها سوار شده است و به دلیل امکانات سفارشی‌ای که فراهم می‌آورد، می‌تواند با فراگیرتر شدن دسترسی آزادانه و ارزان به اینترنت پرسرعت پادکست نیز گسترش بیشتری پیدا کند. امکانات سفارشی پخش رادیو بر روی اینترنت، ازجمله امکان دانلود و گوش دادن برنامه‌ها در زمان موردنظر مخاطب و همچنین انتخاب برنامه موردنظر وی به‌جای دسترسی تصادفی به برنامه از پیش تعیین ‌شده توسط سیاست‌گذاران شبکه‌های رادیویی سبب شده است که پادکست نه‌تنها رسانه موردتوجه شهروند روزنامه‌نگاران باشد، بلکه سردبیران رسانه‌های جریان اصلی نیز برای گسترش دادن مخاطبان خود از آن بهره گیرند.
از این منظر پادکست نه‌تنها یک رسانه هم‌گراست، بلکه یک فنّاوری بدون مرکز و متکثر است که افراد شاغل در صنعت رادیو را مجبور کرده است در مورد رفتارها و باورهای متداول درباره مخاطبان، مصرف، تولید و توزیع پیام تجدیدنظر کنند. رویکرد باز و آزاد نسبت به پادکست، این رسانه را میان مردم محبوب و قابل پذیرش کرده است. هیچ‌کس مالک این فنّاوری نیست و گوش دادن به آن و خلق محتوای جدید در آن رایگان است که درنتیجه از مدل سنتی دروازه‌بانی در رسانه‌ها و ابزارهای تولید پیام برای قشرهای مختلف مردم فاصله می‌گیرد. با گسترش این واژه، مردمی که تا پیش از این هرگز درباره پخش نمی‌اندیشیدند، ناگهان به این روی آوردند که صدای ضبط‌شده خود را به‌صورت آنلاین برای شنیدن مردم دیگر جهان آماده کنند. آنچه پادکست فراهم می‌آورد یک ساختار افقی رسانه‌ای است که جایگاه مخاطب در آن تغییر می‌کند؛ تولیدکننده همان مصرف‌کننده است و مصرف‌کننده به تولیدکننده تبدیل می‌شود و این دو با یکدیگر گفت‌وگو می‌کنند.
پادکست و جریان اصلی‌ها
پادکست نیز مانند بسیاری دیگر از رسانه‌های جدید به‌سرعت موردتوجه رسانه‌های جریان اصلی قرار گرفت. پادکست. برای بی‌بی‌سی به ابزاری برای گسترش مأموریت این بنگاه و یافتن راهی برای در دسترس قرار دادن محتوای این شبکه برای کسانی که در ازای مبلغ مشخصی ثبت‌نام کرده بودند تبدیل شد. رادیو بی‌بی‌سی اکنون محتوا را برای مخاطبان به‌گونه‌ای فراهم ساخته است تا بتوانند به برنامه‌ای که از دست داده‌اند یا مایل‌اند دوباره بشنوند دسترسی پیدا کنند. این دسترسی به محتوا، فارغ از زمان به‌شدت موفق بوده است و بر اساس آمار منتشرشده بی‌بی‌سی، تنها در ژانویه ۲۰۰۵ بیش از ۴ میلیون ساعت پادکست‌های بی‌بی‌سی شنیده ‌شده‌اند. در فوریه ۲۰۰۵، بی‌بی‌سی پخش رادیویی خود را برای گنجاندن لینک‌های ام‌پی‌تری دوباره طراحی کرد تا بتواند برای شنوندگان آنلاین امکان دانلود بیشتری را فراهم آورد. سه برنامه برای آزمایش در سال ۲۰۰۴ تولید شدند که درمجموع طی چهار ماه ۲۷۰ هزار بار دانلود شدند. این تعداد دانلود به‌طور آشکاری موفقیت زیادی برای نوآوری این رسانه به‌شمار می‌رفت. نخستین برنامه متداول بی‌بی‌سی که به‌عنوان پادکست ارائه شد «در زمان ما» نام داشت که برای نخستین بار در نوامبر ۲۰۰۴ ارائه شد و در پایان ماه ۷۰ هزار بار دانلود شده بود.
پادکست پیش از آنکه متعلق به رسانه‌های جریان اصلی به‌عنوان ابزاری برای گسترش مخاطبان باشد، با تکیه بر طبیعت متکثر و دموکراتیک فضای مجازی، ابزاری برای صداهایی است که در رسانه‌های جریان اصلی امکان ظهور و بروز پیدا نمی‌کنند و ترجیح می‌دهند به‌عنوان یک رسانه جایگزین از رسانه‌های نو مانند بلاگ‌های متنی، صوتی و ویدئویی استفاده کنند. این صداهای متفاوت و جایگزین به‌مرور مورد توجه رسانه‌های جریان اصلی قرار گرفتند و این رسانه‌ها نقش خود را در برجسته‌سازی بین رسانه‌ای را به‌خوبی بر عهده گرفتند.
با مروری بر آنچه گفته شد، به‌نظر می‌رسد پادکست و رسانه‌های هم‌عصر آن مانند وبلاگ‌ها و ابزارهای دیگری که شهروندان و مخاطبان را بیش از گذشته مشارکت می‌دهند جای خود را در میان رسانه‌های جریان اصلی به‌خوبی بازکرده‌اند و بسیاری از شرکت‌های رسانه‌ای بزرگ برنامه‌های تولیدی خود را در چارچوب قابل ‌ارائه بر روی زیرساخت شبکه جهانی اینترنت ارائه می‌کنند تا به مخاطبان بیشتری دست یابند.


منبع:

پادکست؛ رادیو و فراتر از آن، کتاب ماه علوم اجتماعی، آذر ۱۳۸۷، شماره ۹

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
3 + 13 =