۳۰ دی ۱۴۰۰،‏ ۱۰:۳۹
کد خبر: 84620320
T T
۰ نفر

برچسب‌ها

نقاط ضعف نظری خبرگزاری های ایران

دکتر حسن سلامی/ پژوهشگر رسانه
نقاط ضعف نظری خبرگزاری های ایران
دکتر حسن سلامی

تهران – ایرنامدرسه - افزون بر نقاط قوت خبرگزاری های ایران به ویژه ایرنا، این رسانه ها چهار نقطه ضعف دارند یا از چهار مساله یا موضوع زیر، رنج می برند:

الف – فقدان نظریه پیش بَرَنده . منظور، نظریه ی علمی است که بتواند «ساختار» و نظم کهنه ی این خبرگزاری ها را در دوران جدید، به وجه مثبت به هم بریزد و دگرگون کند و آن ها را در سطحی بالاتر بنشاند. هم چنین «اراده ها» یعنی افراد و مسوولان آن ها را از طریق آموزش و اخلاق عملی در سطحی بالاتر قرار دهد. نیز «منابع» اعم از مادی و حمایتی شامل سمن ها و نهادهای مهم و تاثیرگذار اجتماعی و حاکمیتی را جلب و جذب رسانه کند.

ب – فقدان رویکرد شورایی و گروه محور. منظور، استفاده از افکار جمعی ِ نخبگان و نیروهای انسانی متخصص (درون سازمانی و برون سازمانی) از طریق بهره گیری از قالب های نظرخواهی و نظرسنجی است. در شرایط کنونی، اتخاذ تصمیم ها و عملکردها در خبرگزاری های ایران، بیشتر به شکل فردی یا دیکته ای از بالا به پایین است یا تحت تاثیر رفتار نامناسب تملق یا زیرآب زنیِ زیردستان، صورت می گیرد.

ج – فقدان راهبرد و سیاست گذاری. منظور، راهبرد «یکسان سازی منافع» در سازمان های خبری از جمله ایرنا است که ایجاد اعتماد می کند و مدیریت را تسهیل. اما به جای آن، بیشتر از راهبرد «تضاد منافع» استفاده می شود که ایجاد بی اعتمادی می کند. اعتماد میان نیروی انسانی و مدیریت عالی، مهم ترین سرمایه ی یک رسانه است.

د – فقدان زبده نویسی و خلاصه نویسی. با پیدایش فضای مجازی و رشد شبکه های اجتماعی، رسانه های رسمی ملی، منطقه ای و بین المللی می کوشند از سبک جدید خبرنویسی و روایت گری تازه استفاده کنند. خبرگزاری های ایران در دوره ی جدید می توانند گام هایی در راستای تغییر سبک و قالب های اطلاع رسانی، بردارَد.

قالب و سبک پیشنهادی برای روایت گری تازه، مبتنی بر کوتاه نویسی و زبده نویسی است. این نوع روایت گری از جمله نیازهای زمانه ی جدید اطلاع رسانی در ایران است چرا که اغلب مخاطبان خاص و عام رسانه های رسمی خواهان کسب مهمترین اطلاعات مربوط به رویدادها در کوتاه ترین متن هستند تا در کمترین فرصت، بیشترین بهره را ببرند.

مطابق روایت گری تازه، خبرنگار، گزارشگر، پژوهشگر، دبیر و سردبیر می تواند هر محصول خبری خود را به لحاظ حجم، به نصف یا حتی یک سوم کاهش دهد و آن را به شکل توییتری تنظیم و به صورت ساندویچی یا کپسولی و خلاصه شده ارایه و منتشر کند.

تسلط به دستور زبان و آیین نگارش فارسی، آشنایی با فرهنگ ایرانی و اسلامی و برخورداری از آگاهی های علمی، سیاسی، فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی و دینی از جمله لوازم زبده نویسی و ایجاز و خلاصه نویسی است. البته کوتاه نوشتن و ایجاز در خبر به معنای قربانی کردن اطلاعات اصلی نیست، در عین حال هرچه اهمیت موضوع خبر بالاتر وهر اندازه علاقه ی مخاطبان به آگاهی از آن بیشتر باشد باید خبر را مشروح نوشت.

در خبرگزاری های ما، میل فراوان به طولانی نویسی وجود دارد. بخشی از این مُطوّل نویسی به گذشته ی آن ها و تهیه اخبار به شیوه ی تفصیلی برمی گردد و بخشی هم به ایراد و اِشکال در ساختار این خبرگزاری ها.

طولانی نویسی که متاسفانه در برخی موارد ارزش شمرده می شود و آن را نشانه ی پرکاری هم به حساب می آورند، حاصل مخاطب نشناسی و ناآگاهی از نوع و ذائقه ی مخاطب است. مخاطبِ امروز کم حوصله است و به خاطر تنوع زیاد در قالب ها، محتواها و مطالب مختلف ارایه شده توسط بسیاری از مراکز تولید خبر، از جمله پدیده ای به نام «شهروند - خبرنگار» ، بسیارسخت بتوان او را ترغیب به ماندن کرد.

شماری از خبرهای خبرگزاری ها مخاطب یا خواننده را ترغیب به ادامه خواندن نمی کند زیرا در آن ها قاعده ی کوتاه و مهم نویسی رعایت نمی شود. مطابق این قاعده، نویسنده ی خبر باید بتواند به دور از اطناب و تکرار، اطلاعات جذاب، زبده و منطقی را به شکل توییتری تنظیم و ارایه کند.

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
captcha